حذف فلزات سنگین

حذف فلزات سنگین

Ø     حذف فلزات سنگین از آب

بر اثر استفاده‌ی نامتعارف از سفره‌های آب زیرزمینی و کاهش سطح آب در چاه‌ها، حجم عناصربویژه فلزات سنگین در آن‌ها به شدت افزایش یافته است. این امر سبب شده تا بسیاری از آب‌های مورد استفاده در کشور دچار آلودگی ناشی از فلزات سنگین شود. عمده‌ترین این فلزات شامل آرسنیک، آهن، کرم، منگنز، نیکل، کادمیم و سرب است.

میزان حد مجاز آرسنیک محلول در آب شرب توسط سازمانحفاظت محیط زیست آمریکا (EPA)، 10 میکروگرم بر لیتر تعیین شده است. آلودگی آب های زیرزمینی به ارسنیک اخیرا به عنوان یک مشکل بزرگ بهداشتی مورد توجه قرار گرفته است که سبب ایجاد مشکلات بهداشتی و بیماریهای مختلف از جمله بیماری های قلبی عروقی، فشار خون بالا، پای سیاه، سرطان های داخلی، ضایعات پوستی و در نهایت سرطان پوستی می گردد.

شرکت PNF با بهره گرفتن از پدیده‌ی کویتاسیون و با استفاده از جاذب های آلومینایی، میزان آرسنیک موجود در چاهی در یکی از شهرهای شمال ایران با ظرفیت 30 لیتر در ثانیه را از میزان 80ppb به حداقل میزان 5 ppb کاهش داده که اجرای این روش در چنین مقیاسی تاکنون در ایران بی سابقه بوده است.

ترکیبات ارسنیک موجود در آب 3 ظرفیتی و 5 ظرفیتی می­باشند. در این روش با ایجاد حبابهایی درمقیاس نانومتریک و انفجار آنها، حجم زیادی از رادیکالهای آزاد OH- وH+  بوجود می­آید. بسیاری از فلزات می­توانند با عامل هیدروکسیل، واکنش داده و نمکهای اسیدی آن فلز را ایجاد نمایند. لازم به ذکر است که علت انجام این واکنشها ایجاد انرژی بالا در موضع ترکیدن حباب است که موجب انجام هر چه بهتر واکنشها می گردد.اکسید شدن فلزات سنگین قابلیت جذب آنها توسط جاذب های آلومینایی را به شدت بالا می برد و جاذب ها با بازده بسیار بالاتری قادر به حذف این آلاینده ها خواهند بود.